Framlag mitt til keppninar Þú átt orðið var tölvuleikurinn Orðavinda. Hann byggir á þekktri hugmynd og reyndar langri sögu orðaleikja. Það kom mér skemmtilega á óvart að leikurinn hreppti fyrstu verðlaun í keppninni og að því er virðist af viðbrögðunum hefur mér tekist að stöðva skrifstofuvinnu á Íslandi.

Leikurinn er búinn til í HTML og JavaScript en notar Flash til þess að spila hljóð fyrir þá sem hafa það. Þeim sem eru forvitnir um innviðina er bent á heimili leiksins á GitHub en leikurinn er útgefinn sem frjáls hugbúnaður undir skilmálum GPL hugbúnaðarleyfisins.

Þetta er allt að finna á slóðinni islenska.org, en það er lén sem hefur staðið autt í nokkur ár, eða síðan að ég fékk þá hugmynd að ég gæti framleitt stafræna orðabók.

Hugmyndin er að fleiri tól og virkni færist þarna inn með tímanum. Næstu verkefni verða að auka sjálfvirkni á ýmsum hlutum þarna, ss. útgáfu á gagnagrunninum sem á bakvið þetta liggur (þeas. orðabókinni sjálfri). Mig langar t.d. til þess að varpa orðabókinni yfir í stafsetningarorðabækur fyrir OS X, Ispell, Aspell, og Firefox.

Mér fannst þó vera kominn tími til þess að opna fyrir eitthvað af þessu, enda er enginn ávinningur fólginn í því að þetta liggi dögum saman óhreift á einkatölvunni minni.

Verði ykkur að góðu.

Þessi töffari er hann langa-lang-afi minn. Hann var snikkari, elligar trésmiður, frá Árnessýslu. Ég rak augun í þessa mynd af honum heima hjá mömmu um daginn. Það var nú aðallega vegna þess að hann er með sama yfir­vara­skegg og ég. Jóhann var samkvæmt mömmu framtakssamur og átti bæði nóg af peningum og börnum. Fjölskyldan talaði alltaf um hann af mikilli virðingu.

Ég gúglaði hann og fann tvær tilvísanir (bls. 23). Það verð ég að segja að er vel af sér vikið fyrir einhvern sem var uppi löngu áður en nokkrum datt í hug að búa til internet.

Langaamma mín, sem kenndi mér að spila og tefla (og tapa), sagði stundum söguna af því þegar að hún var lítil og Jóhann fékk dætur sínar taka lýsi:

Hann þeim systrum lýsi og þær fengu aur fyrir að taka það sem þær settu alltaf í baukinn á hillunni. Þegar þær voru orðnar stálpaðar fengu þær svo að vita að í hvert sinn sem lýsið var að klárast tók hann úr bauknum og keypti fyrir það meira lýsi.

Henni fannst þetta gríðalega fyndið þrátt fyrir að þetta væri á hennar kostnað – eða allavega svona eftirá.

Ef maður hugsar þetta svona þá er fyndið þegar fólk reynir að spjara sig á þýsku. Eða þegar móðurlausir höfrungakálfar spjara sig í ferskvatni. Eða dýr að spjara sig almennt. Dýr eru oftast ekki mikið gefin fyrir spjarir.

Hvenær fór svo að gera eitthvað samviskulaust að þýða það sama og að gera eitthvað án þess að fá samviskubit? Í minni æsku var ekki einu sinni hægt að gera eitthvað samviskulaust, þá var bara hægt að vera samviskulaus.

Bara hlutir sem eru að skrölta í hausnum á mér í dag.

Klassískt er að byrja setningar svona; Ég og Siggi fórum í bíó, þá í stað Við Siggi fórum í bíó. Íslenskufræðingar eiga vafalítið til eitthvað orð yfir þessa fyrstupersónusýki en ég kann það bara ekki.